A settimana scorsa in Bastia, in merria di u Mercà, u merre Gilles Simeoni è i s’eletti anu rimessu, in presenza di a so famiglia è di mondu amichi, a medaglia di a cità à Hubert Barbaggio dettu Hubert Tempête !
Un umagiu più chè meritatu ! Anzianu fattore nativu di u Vechju Portu, Hubert hè una figura di a cità diventatu u sìmbulu di a macagna bastiaccia. N’hà fattu pocu scaccannà generazioni di bastiacci l’amicu Hubert, è u so rinommu hà francatu ancu e fruntiere di a cità.
S’ellu ci n’hè unu ch’incarna à maraviglia l’ànima bastiaccia, hè st’omu pueta, buffone, stuzzicaghjolu, sempre a risa in bocca, u cerbellu burlachjinu, à cumpone canzunette, a rima pronta à stuzzicà, ridendu à l’avvanzu di facci ride… Hubert hè artistu di i carrughji, un artistu pupulare è si cunfonde cù a stòria di Bastia ! 80 anni ch’ellu ci macagna, è ch’ellu ciambatta di tuttu da e so rime scherzose. Hè a so manera di tene caru à Bastia è à i bastiacci. Ùn ci hè paru per incarnà l’ànima di a cità ! Tutte e grande occasioni, li tocca à burlascale ! Frà e più cunnisciute, di sicuru, hè a canzona ch’ellu hà scrittu nant’à l’epupea aurupea di u Sporting Club di Bastia in u 1978. Tandu era nant’à tutte e labre è ancu oghje e nove generazioni cunnòscenu u so « Où vas-tu Bastiaaaa ? »… « Je vais à Lisboooone »… eccèttera, eccèttera. Hubert hè un veru canzuneru, carcu à scaccanate è tenerezza !
Una folla bastiaccia conta cum’ellu hè ghjuntu à truvassi ssu cugnome Tempête… Un ghjornu ch’ellu ùn vulia à arrizzassi per andà à travaglià, s’hè messu à bramà u tempurale, mughjendu à a finestra « Tempête, Tempête ! »
U tempu s’hè ingattivitu stupendu à tutti è li hà lasciatu ssu cugnome !
À 87 anni, Tempête canta, conta è ride sempre, è ùn hà ancu finitu di facci scaccannà.
Era cummossu assai « a gioia a purteraghju sempre ind’u mio core » hà dettu l’amicu. Forse di pigliàssila à a risa cusì hè ciò chì manca à ssu mondu, nè ?
È cantichjendu a soia a canzona, mostra quant’ellu pò ride sopratuttu di ellu, è forse dà ancu qualchi lezziò :
« Me voici maintenant en début de carrière, je rentre main devant, je rentre main derrière, et les poches trouées, le compte en banque vide, et fier d’avoir été, un être qui déride.
J’ai pendant des années, raconté des histoires, sans trop en demander vous n’allez pas le croire, chanté de partout, et encore s’il le faut, au ciel, au purgatoire, en enfer et sous l’eau.
Tempêêêête pour l’éternité, dur dur de le supporter !
(…) Que l’on apprenne à rire et à jeter les armes et non pas à haïr ni à verser des larmes, à moi c’est ma culture, elle est peut-être drôle, mais cette discipline, qu’on l’apprenne aux écoles.
Tempêêêête pour l’éternié, dur dur de le supporter ! » •








