Cuntinuemu a nosta rubrica da cuntà i tesori di a nostra lingua à traversu l’Antulugìa di e spressioni corse di Farrandu Ettori. Sse spressioni ci impàranu assai nant’à a nostra stòria è ciò chè no simu. Omu si deve di tramandale.
Sempre à prupòsitu di e spressioni chì còntanu a fame, Farrandu Ettori ammenta : avè u corpu à lampione, o u corpu à viulinu, per dì ch’omu ùn hà nunda in corpu (in francese : avoir le ventre creux). S’inventa dinù un Santu Viulinu qand’ùn ci hè più nunda à manghjà. È chì fà tandu per sminticassi fora di ballà ? dice torna Farrandu Ettori chì vene cusì spiecà a spressione Batta a tarantedda, vale à dì di fronte à a tàvula viota (danser devant le buffet vide) si balla una tarantella, chì ghjera una ballata napulitana ch’era, à l’urìgine, una terapìa musicale pè e vìttime di a tarantula. •
Mamma Piera
Dice Farrandu Ettori ch’in i tempi induve si pudìa manghjà petre, a fame hè raprisentata da una vechjetta cù un nome strappatu di manera allusiva : mamma Piera. Omu a chjama dinù Musina, vechjetta magrantina è malata cum’un cavallu toccu da u musinu, sta malatitaccia cavallina chì i face smagrisce.
Sempre parlendu di a fame, Farrandu Ettori ammenta a sganuscia ch’hè una fame à strappassi i ganasci (o e canteghje). È parlendu di l’annate bissestile cum’è annate maladette, a parulla u bisestu significheghja una fame tremenda : aghju u bisestu in corpu, per lagnassi di a fame di manera più forte. Altra spressione ch’ellu ci dà u scrivanu nant’à a fame : manghjàssila à una manu, vale à dì manghjà pane seccu. •








