Cuntinuemu a nosta rubrica da cuntà i tesori di a nostra lingua à traversu l’Antulugìa di e spressioni corse di Farrandu Ettori. Sse spressioni ci impàranu assai nant’à a nostra stòria è ciò chè no simu. Omu si deve di tramandale.
U catalettu (da u latinu : catalectum) hè a barella (civière in francese) per purtà una salma. In i tempi, spieca Farrandu Ettori, u mortu si purtava nant’à u catalettu, u visu scupertu, sin’à l’arca, stu locu cullettivu sottuterra duve si purtàvanu i morti. U catalettu oghje hè statu rimpiazzatu da a bara, a cascia. Ma omu si ghjove sempre di a parulla, à u sensu figuratu, Essa in catalettu, si dice d’un malatu chì si ne và di male è si trova ancu in una situazione crìtica. •
Tirà l’anchetta
Ùn si parla solu di a morte di manera lugubra, dice Farrandu Ettori. Si ne parla dinù di manera pupulare, è ancu burlesca. Tirà l’anchetta si puderìa paragunà in francese à : lever le pied. Ma l’anca, dice Farrandu Ettori, ghjè a gamba è ùn s’agisce micca quì di fughje, ma di parte pè u grande viaghju di a morte.
In u stessu sensu, si dice dinù fà a zanchetta (fà u saltu).
A parulla zanca, a gamba, ch’omu ritrova cù Dante, s’hè mantenuta in a lingua corsa. U pòveru curatu di campagna maliziosamente messu in scena da Munsignore de La Foata (p.110), hè custrettu à aspettà i morti per fà a limòsina. Tandu risponde à un chiranciu :
L’annata hè strema : chì fà ?
Semu à la stretta.
Si petru Burra facissi la zanchetta
Avaristi i scarpi novi. •








