Cuntinuemu a nosta rubrica da cuntà i tesori di a nostra lingua à traversu l’Antulugìa di e spressioni corse di Farrandu Ettori. Sse spressioni ci impàranu assai nant’à a nostra stòria è ciò chè no simu. Omu si deve di tramandale.
Vale à dì hè un birbu, capace di tuttu. Spieca Farrandu Ettori, ch’à a messa di i Santi, si leghje l’Apucalissi di San Ghjuvà (VII, 2, 12) induve si parla di quelli marcati da u segnu di i prescelti : Et audivi numerum signatorum centum quadraginta quatuor mila signati (è aghju sentitu u nùmaru di quelli chì sò stati marcati, centu quaranta quattru milla). A memoria pupulare, dice Farrandu Ettori, ùn hà ritenutu chì a fin’di u nùmaru di l’eletti : quattru mille, invece di centu quaranta quattru milla.
U dettu talianu Guardati dai segnati da Cristu, indita i zoppi, i gobbi, i stràmbali ecc, ch’èranu cunsiderati cum’è gattivi, dice torna Farrandu Ettori. Stu timore di i segnati si ritrova in Corsica, in u Rosariu di Marducheiu (Munsignore de la Foata p79) :
Salutaremu lu biatu san Mattia
Ch’eddu ci vardi d’ùn fà qualchi mattia
Ci difenda da i signati
D’ogni modu è d’ogni via
Da li scianchi dundi n’hè…
È da i verci com’è tè.
Vene da a credenza chì a difurmità fìsica hè segnu di casticu divinu, è forse hà fattu nasce sta spressione : hè di i quattru milla signati. •
Ùn hè micca un sant’Ambrogiu
Ogni santu hà a so funzione, omancu una parte à a quale si rifera a spressione dice Farrandu Ettori. Sant’Ambrogiu hè l’unu di i quattru babbi di a ghjesa, chì simbuliseghja a savviezza. Ùn esse un sant’Ambrogiu vole dì esse un scapatu. •








